Carools Column: De erfenis van 9/11

Carool Rijnierse
Foto: Prive

We weten allemaal nog waar we waren toen er beelden op televisie en radio voorbij kwamen dat er een vliegtuig in één van de twee twin towers in New York was gevlogen. En dat was nog maar het begin. Zelf was ik zwanger van mijn oudste zoon en deed ik vervangend werk bij KLM.

Ik werkte op de afdeling van Cockpit indelingen en ik hielp daar met het maken van roosters. Bij onze afdeling hing een televisie, die altijd aanstond op CNN. Toen ik samen met collega’s die eerste beelden voorbij zag komen, dacht ik dat het een misselijke grap was. Maar niets bleek minder waar. Het gebeurde echt. Vanaf dat moment zat iedereen meteen bovenop het nieuws. Toen er werd beweerd dat het de daad was van terroristen, vroeg ik mij in eerste instantie af in wat voor wereld ik mijn zoon zou neerzetten.

Ik moet toegeven dat ik gehypnotiseerd was door het nieuws en alle berichtgeving. Aan de buis en radio gekluisterd wilde ik niets van alle informatie missen. Sindsdien is er, voornamelijk in de luchtvaart, veel veranderd. Je kan duidelijk stellen dat er een leven vóór en een leven na 9/11 is.

Overal werd de beveiliging opgeschroefd en iedereen met bruine ogen en donker haar (ik dus ook) werden op luchthavens extra gecontroleerd. Voornamelijk mensen met een Islamitische achtergrond werden met argusogen aangekeken en de Islam werd gebombardeerd als gevaar. De media deed toen, wat ze nu nog steeds doen. Ze verspreiden meer angst en aannames, dan nieuws waar je op kan bouwen. Toen waren de Islamieten het grote gevaar. Daarna de ongevaccineerden.

Quilty

En nu zijn het de Russen. Dit patroon zet mij aan het denken. Niemand schiet er iets mee op wanneer een overheid of media je aanpraat dat je bang moet zijn en een haat tegen bepaalde groepen mensen moet gaan creëren. Ook ik ben ervan overtuigd geweest dat terroristen het westen kapot wilde maken en over zouden nemen. En nee, daar had ik geen bewijs voor. Ik geloofde gewoon klakkeloos wat de media en overheid mij vertelde. Ik heb zonder enig bewijs te hebben gewoon geoordeeld en veroordeeld. Quilty.

Dat er mensen werden opgesloten in Guantánamo Bay vond ik normaal. Ook toen ik hoorde dat de leefomstandigheden verre van humaan waren.

Totdat ik het boek van Mohamedou Ould Slahi onder ogen kreeg. Deze heb ik in één adem uitgelezen. Guantánamo Dagboek. Dit heeft mijn mening behoorlijk veranderd. Tevens is het boek verfilmd en te zien op Netflix met de titel ‘The Mauritanian.’ Beiden een aanrader en een enorme eye-opener. Het is een waargebeurd verhaal waarbij de rillingen je over de rug zullen lopen. Een ‘must see’ voor iedereen. Persoonlijk schaam ik mij enorm voor het oordelen zonder dat ik echt wist wat wel of niet waar was. Gelukkig ben je nooit te oud om te leren en ik geef toe dat ik hierin fout zat.

Natuurlijk moeten de echte daders en vooral het brein achter 9/11 voor een rechter komen. Maar dan wel de echte daders. En niet toevallig mensen met een Islamitische achtergrond, omdat dit een makkelijk doelwit is. Amerika wilde zo graag de daders pakken, dat ze alle logica en menselijkheid uit het oog zijn verloren.

Martelcentrum

In totaal zaten er 779 mensen vast op Guantánamo, waarvan er maar 8 personen echt schuldig zijn bevonden. Tegen de andere 771 mensen die daar soms wel vijftien jaar onschuldig vast zaten, is nooit belastend bewijs gevonden. Tevens zijn er vanuit Amerika ook nooit excuses gemaakt. Het is eerder een doofpot geworden, van wat er is overgebleven van Guantánamo Bay. Op die plek in Cuba zitten nu nog 40 mensen vast, onder dezelfde erbarmelijke omstandigheden. Martelingen gebeuren aan de lopende band. Ondanks deze wetenschap weigert President Biden tot dusver om het kamp te sluiten. Voorstanders van sluiting van Guantánamo wijzen erop dat dit martelcentrum de Amerikaanse belastingbetaler al ruim vijf miljard euro heeft gekost en dat het meer leed heeft veroorzaakt dan ook maar iets van een oplossing.

Ik raad je aan het boek te lezen en de film te kijken. En ik maar denken dat ik al wakker was. Ik zal hand in eigen boezem moeten steken, aangezien ook ik heb geoordeeld zonder feiten. Tevens heb ik weg gekeken. De brute martelingen gebagatelliseerd. Terugdraaien kan ik dat niet. Vooruit kijken wel. En de erfenis doorgeven aan ieder die deze column leest. Met de hoop dat de ogen van meer mensen zullen opengaan.

Dit is de laatste column van Carool Rijnierse op vrouw.nieuws.nl. 

Reacties

Cookieinstellingen