Carools Column: Hoe beginnen we opnieuw?

Carool Rijnierse
Foto: Prive

Nu het nieuws rondom The Voice of Holland is ingedaald en de storm eromheen wat is gaan liggen, komen er bij mij veel vragen naar boven. Hoe kunnen we zulke situaties in de toekomst voorkomen? Wat zal er moeten veranderen en hoe beginnen we opnieuw? Om deze vragen te kunnen beantwoorden, zal er eerst gekeken moeten worden naar de oorzaak. En in die laatste zin zit al een gedeelte van het probleem. ‘Er zal gekeken moeten worden naar de oorzaak..’ daar ligt een pijnpunt. Het probleem wordt al jaren gezien, maar niet als zodanig erkend en dus wordt er weg gekeken. Bewust en onbewust. Ik heb ook het idee dat het gros niet eens doorheeft dat bepaald gedrag grensoverschrijdend is. Dus daar ligt een grote uitdaging te wachten.

Waar ligt de grens en hoe geef je die duidelijk aan?

In mijn vorige column vroeg ik mij af waar de grens ligt. Wanneer is iets een dolletje en wanneer verandert dit in (seksueel) overschrijdend gedrag. Persoonlijk houd ik wel van wat lol op de werkvloer. Hoe gekker hoe beter. Dat maakt het werken leuker. En maak je een grap over mij, kaats ik deze gewoon weer terug. Het is een spel van flirten en lachen  zonder dat je als doel hebt om de ander het bed in te krijgen. In de horeca, bij Endemol en ook bij KLM waar ik gewerkt heb dans je als collega’s als het ware op deze manier om elkaar heen. We zijn sociale dieren, dus wat mij betreft hoort dit erbij. Maar een ongeschreven regel is altijd, dat alle partijen het leuk blijven vinden. En dan raak je meteen een lastig punt aan. Want de moppen waar ik om moet lachen, vind jij misschien wel aanstootgevend. Die hand op mijn schouder merk ik niet eens op, terwijl jij het er waarschijnlijk benauwd van krijgt. Waar ligt de grens en hoe geef je die duidelijk aan? Op social media zag ik regelmatig voorbij komen ‘Voed je zoons op.’ Daar ben ik het grotendeels mee eens. Maar ook de dochters zullen we hierin moeten betrekken. Toch ligt de grootste verantwoordelijkheid en de verandering bij de maatschappij zelf, want ergens gaat het flink mis. Ergens strookt het niet tussen de verbale en non-verbale communicatie tussen mensen.

Wanneer je je hoofd wegdraait en doet alsof er niks aan de hand is, dan ben je deel van het probleem

Wanneer mannen opscheppen over vrouwen wordt dat nog steeds gezien als stoer en is dat geaccepteerd. Maar wanneer vrouwen dit over mannen doen, krijgen ze de stempel ordinair en ‘not done.’ Daar ligt al iets wat hoort te veranderen. Dat wil niet zeggen dat mannen en vrouwen als hetzelfde gezien moeten worden. Mannen zijn geen vrouwen en vrouwen zijn geen mannen. Dat verschil is er en daar is niks om voor te schamen. Zelf zou ik niet op één lijn met een man willen staan. Ik bedoel, die verschillen maken het leven juist leuker en zie ik niet als het probleem. Maar dat het bewuste onderwerp te lang in het verdomhoekje heeft gezeten is duidelijk. En beter voorkomen dan genezen. Dat ‘nee’ ook echt ‘nee’ betekent is voor mij duidelijk, maar kennelijk nog lang niet voor iedereen. De eerste plek waar dit aan een kind wordt geleerd is thuis. En daarna op school. Zoiets als kanjertraining is een goed voorbeeld om de basisnormen aan ieder bij te brengen, maar kennelijk is dat niet genoeg. Het probleem is dus veel complexer en kan ik zeker niet oplossen. En dat is ook zeker niet mijn intentie. Mijn nieuwsgierigheid ligt voornamelijk bij de oorzaak en hoe het zo ver heeft kunnen komen. Maar wanneer het dan toch gebeurt en andere mensen weten ervan, zou het een goede stap zijn wanneer men niet meer wegkijkt. Bewust èn onbewust. Want het is natuurlijk wel handig dat er ook bij de (weg)kijkers een belletje gaat rinkelen, als iemand in de omgeving overschrijdend gedrag vertoont. Wanneer je je hoofd wegdraait en doet alsof er niks aan de hand is, dan ben je deel van het probleem. Ook als je het niet expres doet.

Je kan niet alles voorkomen, maar je kan als persoon die ervan afweet wel een hele belangrijke rol spelen. Wanneer je vrienden, vriendinnen, collega’s, de man in de supermarkt of een vrouw in de kroeg over een grens ziet gaan, is het niet oké om niets te doen. Een nieuwe SIRE campagne zou ook een goed begin zijn om de wegkijkers te attenderen om iets te zeggen. En in ieder geval bewust te maken van het feit dat niet elk gedrag gewenst is. Of normaal is.

Zoiets als ‘Hey, dit is niet oké..’ als slogan de wereld inroepen , zodat het normaal wordt om een ander op zijn of haar gedrag te attenderen. Op die manier kan er misschien meer bewustwording ontstaan. En nee, dat lost niet alles in één keer op. Trek er maar een paar jaar voor uit om bepaalde gewoontes bij mensen te veranderen. Maar je zal ergens moeten beginnen. En liever gister dan vandaag. Want over één ding zijn we het vast wel eens; niets doen kan echt niet meer.

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

 

 

 

Reacties

Cookieinstellingen