Carools Column: Hanneke

Carool Rijnierse
Foto: Prive

“Jij kent ook iedereen.” zei een juf van school laatst tegen mij, toen ik haar tegenkwam in het centrum van ons dorp. Ik begreep niet zo goed wat zij bedoelde. “Ik zie je altijd met mensen praten.” vervolgde ze. Op dat moment begreep ik waar zij op doelde. Ze ziet mij regelmatig met de honden wandelen en dan maak ik meestal een praatje met de mensen die ik tegenkom.

Ondanks dat ik graag op mezelf ben, neem ik wel altijd de moeite om mensen gedag te zeggen, een glimlach te geven of zomaar mijn hand op te steken wanneer een automobilist mij voorrang geeft. En ja, een gesprekje met mensen waar ik meestal de voornamen niet eens van weet doe ik ook graag. Voorheen had ik dit soort quality-time gesprekjes met passagiers. Nu doe ik dat met mijn dorpsgenoten.

Een eigen levensles

Toen ik nog werkzaam was als stewardess, waren dat nu net de dingen die mijn werk heel erg leuk maakte. En bijzonder. Hoeveel moeite kost het om een beetje interesse te tonen? Ik kreeg er altijd heel veel energie voor terug. En de mooiste verhalen, die nu tot mijn kostbaarste herinneringen behoren. Zoveel culturen, zoveel historie. En ieder persoon heeft zijn eigen pad die hij of zij bewandelt met allemaal een eigen levensles. Normaal gesproken weet ik nooit de namen van de mensen, maar van twee passanten wel. Ze bewandelen allebei een zelfde soort pad en toevallig hebben ze allebei dezelfde voornaam. Hanneke.

De ene Hanneke woont een paar straten verderop. Terwijl ik met de honden wandelde, zag ik haar regelmatig wat rommelen in haar achtertuin en zo raakten we aan de praat. Ze doet mij aan mijn moeder denken. Een fragiel postuur, stralende donkere ogen, een sigaretje op z’n tijd en een wild, grijs kapsel. Soms kletsen we wat en een andere keer zit ze binnen in haar serre en zwaaien we alleen. Ze is gek op mijn honden en glimlacht altijd van oor tot oor als we elkaar zien.

Ze pakte mijn hand en zei me dat ze heel blij was met dit bericht

Een maand geleden kwam ze de tuin in lopen toen ze mij zag. Toen ik haar vroeg hoe het ging, zei ze: “Niet goed. Ik heb kanker. En misschien nog maar een jaar te leven.” Van dat bericht schrok ik. Mijn moeder had dezelfde ziekte, dus ik moest mijn tranen inslikken. Ik vertelde haar over mijn moeder. Dat haar ook werd verteld dat ze nog maar kort te leven had. Een paar maanden zelfs. Uiteindelijk werden dit 28 jaren extra die ze kreeg. Ze pakte mijn hand en zei me dat ze heel blij was met dit bericht.

De andere Hanneke woont vlakbij de basisschool waar mijn jongste zoon op zit. Haar kinderen zitten op dezelfde school en ik ken haar van ‘hoi’ en ‘dag’. Althans, tot een paar weken geleden. Tijdens het wandelen met mijn honden kwam ik haar tegen en raakten we aan de praat. Enige tijd daarvoor was het mij al opgevallen dat ze geen haar meer had. Vandaag droeg ze een muts.

“Jij bent volgens mij net zo vaak buiten als ik.” Merkte ik op. “Ja”, zei ze, “ik volg chemotherapie en daar word ik niet vrolijk van. Van buiten wandelen wel.” Ik complimenteerde haar, want ik zie haar lange stukken lopen en ze houdt altijd flink de pas erin. Door weer en wind, iedere dag.“Ik wil mijn afweersysteem een beetje boosten.” Zei ze. “Dat doe je goed!” Antwoordde ik. Sindsdien lopen we regelmatig even samen op en kletsen we wat. Over van alles en over niks.

Met een simpel gebaar bereik je al zoveel

Heel moeilijk is het niet om er indirect voor een ander te zijn. Dat zit ‘m niet in grote dingen. Met een simpel gebaar bereik je al zoveel. Gisteren liep ik weer langs het huis van de oudere Hanneke en ik vroeg haar of ik iets voor haar kon doen. Ik doelde op een boodschap of misschien iets in het huishouden. Ze pakte mijn hand en zei: “Lieverd, ik wil zo graag nog eens naar Marokko. Ik heb gehoord dat het daar heel erg mooi is.”

“Ik kan veel”, antwoordde ik, “maar ik kan u niet even mee naar het buitenland nemen.” Ze knikte en begreep dat wel. In haar serre staat nog een ouderwetse videorecorder en een klassieke cd-speler. Van de week breng ik een beetje Marokko naar haar toe. Met behulp van muziek, wat Marokkaanse hapjes en een video van de mooie Marokkaanse natuur kom ik al een heel eind. En zo zijn er nog veel meer Hannekes en mensen met andere namen die blij worden van een beetje oprechte aandacht. Wie is jouw Hanneke voor vandaag?

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

 

 

 

Reacties

Cookieinstellingen