Carools Column: Verwonderingen

Carool Rijnierse
Foto: Prive

Het is altijd mooi om te zien hoe kleine kinderen zich over van alles kunnen verwonderen. Minutenlang staan ze stil bij wat oude paardebloemen waar je het paardenbloempluis van weg kan blazen. Terwijl de meeste ouders vaak het geduld niet hebben om zich bezig te houden met het gelanterfant van hun kleintje en gewoon door willen lopen, heeft het bij mij juist mijn ogen opnieuw geopend. Juist deze nietszeggende momenten zeggen eigenlijk alles. Het is de kern van ons bestaan en ook persoonlijk mijn grootste drijfveer.

Sinds zijn geboorte zit ik in een oneindig gevoel van euforie

Zo kan ik mij ook nog steeds, iedere dag opnieuw, verwonderen over van alles. En niet alleen dat. Ik kan er zo immens van genieten, dat ik regelmatig bij mezelf afvraag of dat wel normaal gedrag is. Misschien is het omdat ik hooggevoelig ben en daardoor veel meer kleine details zie en in mij opneem. Ik kan al een euforisch gevoel bij mezelf opwekken, wanneer ik een roodborstje in de tuin voorbij zie hippen. Of een merel tijdens mijn eerste wandeling met de honden zuiver en luid hoor zingen. Dure spullen en materialisme zeggen mij niets, maar dat is waar menig hart juist wel sneller van gaat kloppen. De geur van een dennenboom, mijn eerste cappuccino in de ochtend en een tevreden kat op schoot doen mij vele malen meer. Dat heb ik altijd wel gehad, maar sinds de geboorte van zoon nummer drie is dit gevoel verdrievoudigd. Sinds zijn geboorte zit ik in een oneindig gevoel van euforie. Zelfs in rare tijden als deze kan ik huppelend van geluk door de bossen of de polder struinen. Dwarrelende herfstbladeren, mooie luchten en blije honden om mij heen. Het lijkt wel of ik continu high ben wanneer ik mij focus op al die bijzondere gewaarwordingen om mij heen. Ik zie het allemaal als cadeautjes en zo voelt het ook voor mij. En ze zijn nog gratis ook en worden te pas en te onpas zomaar aan je gepresenteerd.

Heel jammer dat de meeste mensen om mij heen vaak geen flauw benul hebben waar ik het over heb. “Hoezo word je blij van het gezang van een vogel? Wat is daar nu bijzonder aan? Die hoor je toch iedere dag?” Dit zijn de standaard reacties. De meeste mensen zijn bezig in hun hoofd met gisteren of met morgen. Niet met vandaag. Ondertussen zitten ze continu met hun hoofd in een scherm en reageren op alles dat ze zo druk zijn en geen tijd hebben voor de onzin waar ik mij mee bezighoud. Noem het maar onzin. Probeer het eens een dag, zou ik zeggen.

Zo verwonder ik mij zelfs over het fenomeen dag en nacht

Zie de cadeautjes die je de hele dag door krijgt. Voel ze. Hoor ze. Ervaar ze. En wees er dankbaar voor. Ik neem niets meer voor vanzelfsprekend en ik heb ook geen drank, drugs of medicijnen nodig om mij gelukkig te voelen. Alles wat mij een blij gevoel kan geven, is al in mijn bezit of in mijn nabije omgeving. Zo verwonder ik mij zelfs over het fenomeen dag en nacht. En de zon en de maan. En hoe de maan zich iedere keer weer van een andere kant laat zien. Dan is ie weer groot en rond en vervolgens zie je maar een stukje en is ie heel ver weg. De ene keer staat ie links aan de hemel en een uur of tien later staat ie aan de andere kant. Omdat we het iedere dag weer opnieuw waarnemen, wil dat nog niet zeggen dat het niet bijzonder is. Het leven is een stuk mooier en interessanter wanneer je al die gewone fenomenen als uniek beschouwt.

Datzelfde geldt voor het lichaam wat wij hebben. Het is je voertuig hierop aarde. Je huis. Een tempel waar je goed voor moet zorgen. En als je dat doet, zorgt het ook goed voor jou. Ook daar verwonder ik mij over. Je ademt de hele dag door, zonder dat je er erg in hebt. Je bloed stroomt vanzelf door je lichaam en je hartslag is er zonder dat je dat beseft zo’n 100.000 keer per dag. Ongemerkt knipper je 20.000 keer per 24 uur met je ogen en denk je ongeveer 6200 keer na.

Het is het mooiste cadeau wat je jezelf kan geven

Neem nu laatst. Ik was met mijn vinger aan een tak blijven haken en de wond was behoorlijk diep. Eigenlijk dacht ik dat het gehecht moest worden, want het bloeden wilde niet stoppen. Maar nadat ik het goed had afgebonden en een dag met rust heb gelaten, is de wond vanzelf weer dicht gegaan. Het lijkt allemaal zo normaal, maar ik kan nog steeds verrast worden door zoiets. Ik vind het knap dat een lichaam zoiets helemaal zelf kan. Net als een zaadje die kan uitgroeien tot een grote boom. En water wat verandert in ijs. Ja, het gebeurt dagelijks, maar ik weiger om mij er niet over te verwonderen. Juist door het te ervaren en er dankbaar voor te zijn, creëer je nog meer van dat soort momenten. Je gaat het steeds meer zien. Gun het jezelf. Verwonderen. En geniet ervan. Al dit kleine geluk is namelijk nergens te koop. Het is het mooiste cadeau wat je jezelf kan geven.

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

 

 

Reacties

Cookieinstellingen