Carools Column: Het sprookje van Sinterklaas

Carool Rijnierse
Foto: Prive

Het was achteraf gezien natuurlijk ook te mooi om waar te zijn. Het hele sprookje rondom de goedheiligman en zijn pieten. En toch vond ik het fantastisch om in hem te geloven. Alles aan deze man was goed en puur. In mijn ogen kon hij helemaal niets verkeerd doen. En wanneer ik aan deze tijd terugdenk, de tijd dat ik stellig in zijn beloftes geloofde, kan ik de positieve emoties die daarbij hoorde, gewoon weer herbeleven.

Mijn jongste zoon wordt volgende week acht jaar. Hij zit in groep in een combinatieklas van groep 5 en 6 samen. Omdat hij een klas heeft overgeslagen, is hij tevens de jongste in de klas. Hij kan goed meekomen, dus daar is niks mis mee. Maar terwijl hij nog maar zeven jaar is, zijn er ook al kinderen in zijn klas die net tien zijn geworden. Je kan op je vingers natellen dat deze kinderen niet meer in Sinterklaas geloven. Hoe leuk ik het verhaal van Sinterklaas ook vind, ook voor mijn jongste zoon is het de hoogste tijd om de waarheid te horen. En dan liever van mij, dan van kinderen op school. Maar ja, hoe pak je zoiets aan? ‘Hoe vertel je iemand, dat de aarde niet meer rond is’ is hier wel enigszins van toepassing. Ook al zijn we het als volwassenen misschien eens over het feit dat we mogen jokken over een gulle man die alles weggeeft aan kinderen, er komt een dag dat wij als ouders met de billen bloot moeten. En voor mij is deze nu aangebroken.

Een allerlaatste brief aan de Sint

Zelf was ik zes jaar toen ik hoorde hoe mijn oom mijn tante bedankte voor de Sinterklaas cadeaus. Ook dat moment kan ik nog helemaal herbeleven in mijn hoofd. Dit kon niet waar zijn. Was Sinterklaas dan niet echt? En hoe zat het dan met zijn pieten? Ik ben meteen naar mijn moeder toegerend om te vragen hoe dat nou allemaal zat. Zij ontweek op dat moment mijn vragen en zei dat we het er thuis wel over zouden hebben. Die autorit naar huis vergeet ik nooit meer. Het voelde alsof ik mijn beste vriend was verloren. Ik had een knoop in mijn maag en ik denk dat ik het kan vergelijken met liefdesverdriet. Eenmaal thuis ging ik bij haar op schoot zitten en heeft ze mij verteld dat Sinterklaas niet echt bestond en dat zijn pieten schmink op hun gezicht hadden. De helft van het gesprek heb ik niet gehoord. Ik was té verdrietig. Huilend ben ik naar mijn slaapkamer gegaan en daar heb ik, tegen beter weten in, een allerlaatste brief aan de Sint geschreven. Voordat ik ging slapen heb ik de brief in mijn schoen gedaan, met de hoop dat het allemaal maar een nachtmerrie zou zijn. De volgende ochtend lag de brief op de keukentafel. Gelezen. Niet door de Sint, maar gewoon door mijn moeder.

Ondanks mijn liefdesverdriet heb ik prachtige herinneringen aan het Sinterklaasfeest. Die vreugde, spanning en bijzondere tijd had ik niet willen missen. Om die reden heb ik mijn drie jongens ook in Sinterklaas laten geloven. En nou is het de beurt aan de jongste van het gezin om de waarheid te horen en dat vind ik best een lastige klus.

Zijn reactie op de waarheid valt mij reuze mee

Voorzichtig heb ik al laten doorschemeren dat ik degene ben die de cadeautjes koopt. En dat die oude man echt geen 534 jaar is en ook niet zelf op het dak klimt, daar was mijn zoon zelf al achter gekomen. Als goedmakertje heb ik hem tevens verteld dat de cadeautjes echt niet ophouden, maar dat we ze vanaf volgend jaar onder de kerstboom zullen leggen. Dat deden we eigenlijk al, maar dat er nu nog meer cadeautjes onder de boom zullen liggen vindt mijn zoon een geweldig plan. Zijn reactie op de waarheid valt mij reuze mee.

En net wanneer ik denk dat het kwartje bij hem goed is gevallen, vraagt hij mij of ik het Sinterklaasjournaal met hem wil kijken. Hij wil mij namelijk iets laten zien. “Kijk mam. Ik snap het echt, hoor. Dàt is de echte Sinterklaas en daar zijn de hele echte pieten.” Hij wijst naar alle figuren die in het Sinterklaasjournaal een rol spelen. “Zij bestaan echt. Alleen doe jij de cadeautjes.” Mijn oudste twee jongens kijken mij vragend aan. Gelooft hun kleine broertje dan toch nog steeds in die oude man? Ik haal mijn schouders op en ik vind het eigenlijk wel best zo. De angel is eruit en heel stiekem hoef ik nu niet meer te doen. Sinterklaas bestaat ook echt. Al is het maar een paar weken per jaar.

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

Reacties

Cookieinstellingen