Carools Column: Lichtjesfeest

Carool Rijnierse
Foto: Prive

Zodra de klok weer van zomertijd naar wintertijd gaat, begint er iets in mij te borrelen. Het hunkeren naar de gezelligheid die de donkere dagen te bieden hebben is dan begonnen. Waar een ander misschien alweer de dagen aan het aftellen is naar de lente, draai ik alle kerstliederen op Spotify helemaal grijs en de kerstspullen trek ik achter de schotten op zolder vandaan.

Natuurlijk houd ik net als iedereen van een ontluikende lente en een plakkerige zomer vol zand en strand bezoekjes, maar de winter heeft iets magisch voor mij. Ik weet ook precies waar mijn liefde voor knusse winterdagen vandaan komen. Toen mijn moeder een jaar of vijftien was, emigreerde zij naar Zweden. Mijn broer is daar geboren, maar weet daar niets meer van. Voor zijn tweede verjaardag vertrokken ze weer terug naar Nederland. Mijn opa bleef wel in Göteborg wonen. Bijna iedere vakantie gingen we naar Zweden. En toen ik voor de KLM nog op de Europese bestemmingen vloog, ging ik regelmatig even op de thee bij mijn opa.

De overwinning van het licht op de duisternis

Als kind ben ik dus opgegroeid met Zweedse tradities. Zoals het lichtjesfeest op 13 december. In Zweden beter bekend als Sint-Lucia. Volgens hen is het dan de kortste en donkerste dag van het jaar en die fleuren ze op met een feest vol lichtjes en lekkere, zoete broodjes. Die datum hangt samen met de symboliek van de winterzonnewende. Ofwel, de overwinning van het licht op de duisternis. Ook al vier ik Sint-Julia al jaren, het lijkt wel of ik nu pas besef hoe krachtig zowel het licht als de duisternis kan zijn.

In de hoge haag in onze voortuin zitten allemaal kerstlampjes. Vanaf het moment dat de klok weer een uur wordt teruggezet , branden deze iedere avond. Als ik het een gezellig aangezicht vind wanneer ik de parkeerplaats oprijd, zullen er hopelijk meer mensen blij van worden. Voor het raam zet ik ieder jaar een Eljusstake. Dat is een kaarsenboog met zeven elektrische lampjes. Omdat deze vorig jaar stuk was gegaan, ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe. In Nederland is de specifieke tafellamp die ik zoek moeilijk te verkrijgen, dus ben ik op Marktplaats gaan struinen. En gevonden. Vol trots zette ik de nieuwe aanwinst vorige week in de vensterbank. Helaas was mijn blijdschap niet van lange duur. De kat rende de hond achterna (nee, niet andersom) en daarna hoorden we glasgerinkel. Alle zeven lampjes waren stuk. Dus inmiddels ben ik wederom een zoektocht begonnen. Voor mij is het lichtjesfeest pas compleet als er opnieuw zo’n kandelaar in onze vensterbank staat.

Je persoonlijke licht laat schijnen

Tegelijkertijd doet het mij beseffen dat het natuurlijk niet uit zou moeten maken wat voor lampjes je voor het raam zet en aandoet. Of het nu voor Sint-Lucia is, voor de kerst of een ander lichtfeest. Het belangrijkste is dat je altijd een licht laat schijnen over iedere vorm van duisternis. En zeker nu. Het zijn rare tijden en ik weet dat er veel mensen bang zijn. En zich eenzaam voelen. Vooral omdat ze niet weten waar we heen gaan met z’n allen. Ik heb geleerd dat iedere vorm van licht het donker doet verdwijnen. Of het nu op een fysieke manier is, zoals met een lamp of een kaars die je aandoet. Of dat je je persoonlijke licht laat schijnen, door middel van een glimlach of door iets aardigs tegen een ander te zeggen. Dat laatste doe ik regelmatig wanneer ik met de honden wandel. Dan zeg ik, met een glimlach, voorbijgangers die ik niet ken gedag. Soms schrikken mensen een beetje, maar het respons is eigenlijk altijd positief. En zo simpel kan het zijn.

Dus schijn je licht. En niet alleen op lichtjesdag. Voor een ander. Maar ook voor jezelf. Laten we het leven met z’n allen een stuk lichter maken. Letterlijk en figuurlijk. Laat het licht de duisternis doen verdwijnen.  ‘Glad Saint Lucia. Ge varandra ljus..’

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

Reacties

Cookieinstellingen