Carools Column: Neem je verantwoordelijkheid

Carool Rijnierse
Foto: Prive

Van veraf zag ik iemand driftig met haar arm zwaaien. Ik herkende de dame niet en ik keek achterom. Misschien zwaaide ze naar iemand die achter mij liep. Maar nee. Daar was niemand. Nu hoorde ik haar ook roepen. “Doe je honden ff vast!”

Verstond ik het nou goed? Ze riep of ik mijn honden vast wilde doen. Ik was er honderd procent van overtuigd dat dit ik in een losloopgebied aan het wandelen was. Zoveel plekken zijn er niet waar de honden nog los mogen, dus waarom zou ik ze dan nu vast doen? “Mijn hond valt uit naar andere honden!”, gilde ze er nu achteraan.

Heel even begreep ik het niet. Wat doet zij met een hond, die kennelijk niet los kan, in een losloopgebied? Met je hond aan de lijn zijn er 1001 plekken waar je kan lopen. En nu moest ik mijn honden vastmaken omdat zij persé met haar hond tussen de loslopende honden wilde lopen. Ofwel, zij maakt mij en iedere andere hondenbezitter die hier de hond los laat lopen verantwoordelijk voor haar probleem.

“Sorry, riep ik netjes naar de dame in kwestie, dit is een losloopgebied dus mijn honden blijven los.” Dat was niet het antwoord waar ze op hoopte. Ze maakte wat obscene handgebaren en riep nog iets onverstaanbaars naar mij, maar keerde toen wel om met haar hond. Waarschijnlijk naar het pad verderop waar honden aan de lijn moeten.

Grens trekken

Misschien vind je het heel kinderachtig van mij. Natuurlijk had ik mijn honden vast kunnen maken en met een boog om de dame met haar hond heen kunnen lopen. Ik had rekening kunnen houden met haar probleem. Dat klopt. En eigenlijk houd ik ook altijd rekening met de ander. Althans, zoveel mogelijk. Maar op het moment dat jij niet meer jezelf kan zijn, omdat het blijkbaar een trend is dat we op ieder vlak rekening moeten houden met de gevoelens van een ander, mag je best een grens trekken. Sorry, maar het is niet mijn verantwoordelijkheid dat zij een hond heeft die naar andere honden uitvalt. Ik moet met mijn honden ontspannen en onbezorgd in een losloopgebied kunnen wandelen, zonder dat ik bang hoef te zijn dat ik rekening moet houden met Jan en alleman. Loop jij bijvoorbeeld in je witte rokje zonder hond op je hakken in een losloopgebied, kan je verwachten dat er een hond zal zijn die zijn pootafdrukken op jouw rok achterlaat.

Ditzelfde geldt voor gevoelens. Voor mij is iedereen gelijk. Maar dat neemt niet weg dat ook ik weleens grapjes maak over een geloof, over iemands geaardheid, iemands fouten (inclusief die van mezelf, want zelfspot hoort daar ook bij) of over een politieke voorkeur. Maar het lijkt erop dat we sinds een paar jaar niets meer mogen zeggen. Zwarte Piet, Jodenkoeken, blanke vla en ‘Flikker toch op’ staan op de ‘not done’ lijst. Het is een trend dat je een ander verantwoordelijk maakt voor jouw probleem of jouw gevoelens. Als ik daar iets van heb geleerd, is dat ik niet verantwoordelijk ben voor jouw lange tenen, jouw angst, jouw gevoelens en ook niet voor jouw gezondheid.

Omgekeerde wereld

Zo heb je daar in Nijmegen een burgemeester die een grotere buik heeft dan mijn drie zwangerschappen bij elkaar. Ik kan daar alleen maar uit concluderen dat dit de oorzaak is van een zeer ongezonde leefstijl. We weten inmiddels allemaal dat mensen met veel overgewicht of obesitas degenen zijn die de IC’s voor lange tijd bezet houden. Nu zegt deze man dat hij alle mensen uit Nederland verantwoordelijk houdt voor het beloop van zijn leven. Wij moeten ons aanpassen aan zijn ongezonde leefstijl. En hij is niet de enige die dit uitspreekt. Blijkbaar worden wij als mens verantwoordelijk gesteld voor de keuzes van een ander. Maar is dat nou niet juist de omgekeerde wereld?

Er wordt nu met boze tongen en lange vingers gewezen naar de mensen die, om wat voor reden dan ook, geen vaccin willen laten zetten. Zij krijgen de schuld van het instandhouden van de corona crisis. Volgens mij moeten we een paar stapjes terug doen. Het is een feit dat onze overheid liever al het geld besteed aan nietszeggende testen, zinloze qr-codes en niet goed werkende prikken, dan aan het promoten van een gezondere leefstijl of het opschalen van ziekenhuispersoneel en ic-capaciteit. Dat dit schandalig is, is tot daar aan toe. Maar in plaats van met de vinger naar de ongevaccineerden of de overheid te wijzen, kunnen we er ook zelf iets aan doen.

Onze eigen verantwoordelijkheid nemen wat betreft onze eigen gezondheid. Kijk eerst eens naar wat je zelf kan bewerkstelligen om de zorg te ontzien. En je hoeft het niet voor de ziekenhuizen te doen, maar vooral voor jezelf. Uiteindelijk liggen volgens dr. Joe Dispenza alle antwoorden in onszelf, dus waarom beginnen we niet daar?

Dat ben jezelf

Omdat het legaal is om alcohol, wat eigenlijk een harddrug is, te kopen, wil het niet zeggen dat het gezond voor je is. Datzelfde geldt voor sigaretten en die vette hap. De ziekenhuizen moeten duizenden operaties uitstellen die met hart en vaatziekten te maken hebben. En het grotendeel wordt veroorzaakt door mensen die een ongezond leven leiden. Wanneer je een vinger wilt wijzen naar iemand, doe dat in eerste instantie naar jezelf. De ziekenhuizen help je pas echt als jij je verantwoordelijkheid neemt voor jouw lijf en je eigen gezondheid. En diep van binnen weet je dat ook, maar is het gewoon makkelijker om een ander de schuld te geven. Uiteindelijk is er maar één iemand verantwoordelijk voor jouw leven, jouw daden en jouw gezondheid. Dat ben jezelf.

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

Reacties

Cookieinstellingen