Carools Column: Oktober

Carool Rijnierse
Foto: Prive

De maand oktober is een lastige maand voor mij. Laat ik het anders zeggen, een intense maand. Niet omdat de blaadjes van de bomen vallen en ook niet omdat ik depressief op de bank lig. Op 14 oktober 2018 kregen mijn broer en ik te horen dat mijn moeder zeer ernstig ziek was en precies twee weken later, op 28 oktober, is ze overleden.

Dat tijd alle wonden heelt klopt grotendeels wel. Het is nu dus bijna drie jaar geleden en het is niet zo dat ik nog iedere dag verdrietig ben of misselijk van het gemis. Dat ze er fysiek niet meer is, is een feit. Maar daarentegen is er iets heel moois voor teruggekomen.

Hoe ik het precies kan omschrijven weet ik niet, maar het is alsof ze er altijd is wanneer ik haar nodig heb. Ik voel haar aanwezigheid en ik hoor haar stem en lach nog steeds. Soms zelfs hele zinnen. Dat geeft mij rust. Maar in de maand oktober beleef ik dit nog levendiger. Die twee weken van haar ziekbed, hoe verdrietig het ook was, ervaar ik als cadeautje. Ze is ooit eerder heel erg ziek geweest.

Op mijn zestiende verjaardag kreeg ik te horen dat ze ongeneeslijk ziek was. Nierkanker. Uitgezaaid naar haar longen en lever. Mijn broer moest toen als marinier terugkomen uit de eerste Golfoorlog en samen hebben we haar begrafenis geregeld.

Artsen kunnen het tot op de dag van vandaag niet verklaren, maar mijn moeder werd weer beter. Voor het eerst in haar leven ging ze voor zichzelf zorgen, mentaal en fysiek, en ze versloeg de kanker. 28 Jaar extra tijd met haar hebben we cadeau gekregen. Ze is nog oma geworden en heeft in die jaren intens van het leven , haar kinderen en kleinkinderen genoten. Deze extra tijd ben ik eeuwig dankbaar voor.

De laatste twee weken van haar leven heb ik heel bewust beleefd

Sommige vogelgeluiden, geuren, het weertype, bepaalde vlinders, een lieveheersbeestje en pluizige veertjes die ik in die dagen voorbij heb zien komen, hebben een bepaalde betekenis voor mij gekregen en in de maand oktober ervaar ik dit heviger. Alles komt nog beter bij mij binnen. Kleuren en geluiden. Anders dan hooggevoelig kan ik het niet omschrijven.

Deze dagen gaan in ieder geval niet ongemerkt aan mij voorbij en het helpt mij in het hele verwerkingsproces wat eigenlijk nooit eindig zal zijn. De pijnlijke randen gaan er door de bewuste beleving vanaf en er komt een warm gevoel voor terug. Natuurlijk had ik haar het liefst nog steeds om mij heen gehad, maar ook dit hoort bij het leven.

De dood en alles wat daarbij komt kijken

Ze had haar leven nog kunnen rekken, maar dat wilde ze absoluut niet. Ze wilde absoluut geen kasplantje worden die strak zou staan van medicijnen. De kanker was terug en ze had daar vrede mee. Uiteindelijk is het een virus geweest die mijn moeder haar laatste adem heeft laten uitblazen.  En dat is immers ook waar deze voor bedoeld zijn.

Waar ze de gezonde mensen juist een boost geven aan het immuunsysteem, zal een virus bij de mensen met onderliggend lijden net dat ene zetje zijn. Mijn moeder wist dit en het was haar persoonlijke keuze om op deze natuurlijke manier te sterven. In die laatste twee weken van haar leven heeft ze intens genoten van zoveel lieve mensen om haar heen.

Het waren dagen vol liefde, knuffels, kusjes en aanrakingen. Ze is tijdens de klassieker Ajax-Feyenoord heel rustig heengegaan op de manier zoals zij dit wilde. En hoe intens ik deze maand ook beleef, waar ook af en toe tranen bij vloeien, het is het mooiste wat ik mijn moeder heb kunnen schenken.

Ze is gestorven op de manier en op de plek zoals zij zich dit had voorgesteld. Thuis en omringd door dierbaren. Het was haar vrije keuze. En alleen al om die reden, zal de maand oktober altijd extra bijzonder zijn voor mij. Het begin van de herfst , het loslaten van de blaadjes aan de bomen en het toelaten van de heling.

Carool Rijnierse is columniste & auteur en schrijft wekelijks een column 40+ en dan? over het wel en wee van haar leven. Ze heeft drie zoons, drie honden en drie katten.

Reacties